Lievelings

Wat een vette week. Wat een intense week. Lachen. Huilen. Huilen van het lachen. Wat alles tegelijk weer. Het leven. Soms is het echt op de top van alles.

“Heb je nog iets meegemaakt deze week mop”, vraagt mijn lievelingsvriendje de LichtMan me. Ik val even stil. Nog iets meegemaakt. Ik maak de laatste tijd zoveel mee, dat ik niet eens weet wat ik gister ook al weer deed. Oh ja. Gister deed ik even niks. Of niks. Noem het maar niks als je met je vriendin en lievelingscollega weer alles van het leven langs laat komen tussen de groentesoep en het zonnebankje door. Dat klinkt dan heel “Gooische vrouwen achtig”, met de zwarte Jaguar en zwarte BMW voor de deur, Blond en Blond, met het verschil dat wij het allemaal zelf verdienen en regelen. Gewoon in je eentje. Alles. Werken. Gezin. Vrienden. Liefde. De loodgieter mannen binnen laten. Op hun sokken mopperend tegen elkaar “Hoe noemen ze zo’n moderne keuken ook wel weer? Industrieel zeg je? Das ook gewoon mooi gelogen dus”.

Echte Werkmannen humor. Doe mij er maar heel veel van zeggen wij tegen elkaar.

De kinderen zijn naar school en naar sport en stage. De telefoontjes en appjes komen binnen tijdens ons gesprek. Opdrachten van mij. Klanten van haar. Dingen voor vriendjes. Zij regelt een locatie voor een fotosessie voor die van mij. Ik een netwerkgesprek voor die van haar. Als ik onder de zonnebank ga maakt zij haar ontwerpen. Het moet deze week af. Dat lukt wel. “En anders maar niet. Dan wachten ze maar even al die snelle jongens met hun grote mond die zelf minder werk hebben dan ik maar zoveel drukker doen altijd”, zegt ze als ze zich over haar bouwtekeningen buigt.

Onder de zonnebank loopt mijn TwitterTimeline vol nog van het vette onderwijscafe avond van daarvoor. School where the Heart Knocks.

Georgios stal ieders hart die avond, het mijne had ie al de eerste keer meteen. En het maakt me ook weer zo duidelijk.

Het is niet alleen “School where the heart Knocks”. Het is ook “Werken waar the Heart Knocks”. En “Leven waar The Heart Knocks”.

Elke dag weer opnieuw.

De week dat ik ook werk aan mijn Jonge Weduwe Boek. Samen met Charlotte de ontwerpster, duik ik weer in mijn blogs . In de foto’s. Omringd door herinneringen aan mijn lieve Giorgio wiens hart zoveel te vroeg op hield met slaan. Ook de week waar zijn zaken partner de woonkamer en keuken schildert. Ons huis naar verf ruikt en dus ook naar Giorgio. Geuren die recht je hart in gaan. Recht in mijn hart. Dat nog wel klopt. En steeds luider weer voor de dingen en de mensen waar ik van houd of wil gaan houden.

De week dat mijn lievelingsopdrachtgever me belt en zegt dat we “Verdomme gewoon blijven doen wat we al van plan waren. Dat we ons niet af laten leiden door het gedoe en het gezeik . Dat hij niet mee gaat in de wens naar het produceren van een nieuw beleidspapieren shitplan, omdat de komma weer ergens op de verkeerde plek staat en overnieuw moet en dat toch niemand gaat lezen. Het is bezigheids therapie voor mensen wiens hart niet meer klopt. Papier therapie van het verkeerde soort”, zegt hij. “Ik heb gezegd dat ze daar maar een of andere papieraap voor inhuren. En dan ga ik met jou doen wat we al van plan waren. En ik ga dat ook vertellen binnen kort, op een podium, over de dingen waar ik klaar mee ben en de dingen waar mijn hart sneller voor gaat kloppen. En waar ik ook van wil dat het hart van mijn mensen weer harder van gaat kloppen. Wil je me helpen met mijn woorden”?

Als ik ophang stromen zijn woorden gewoon vanuit zijn hart mijn hart in en het toetsenbord uit. Zijn verhaal. Ik stuur het hem een half uur later. Hij loopt nog steeds rond in het Rijksmuseum van waaruit ie me belde. Vakantie . Werk. Als je dingen met liefde doet, loopt het allemaal door elkaar heen. Hij apt me dat ie het gelezen heeft en dat dit precies is wat hem beroert. We sturen elkaar hartjes. Het is Liefde. Werkliefde. Kan dat ook?

De week dat mijn andere lievelingsopdrachtgever vertelt dat ie gaat scheiden na 30 jaar huwelijk. Dat we praten over liefde en relaties. Over hoe ingewikkeld de dingen zijn. Over de schaamte. Over schuld. Over niet weten. Over nieuwe avonturen aan gaan. Over hoe raar het is dat liefde en thuis niet goed op werk lijkt te passen. Dat mensen onwennig zijn. Dat je maar in je werk duikt dan samen. En niet in dat wat nu juist de meeste aandacht vraagt. Wij duiken er wel in samen. Gewoon twee uur lang. Boterhammen tussendoor. En dan de laatste 5 minuten bedenken en regelen waarvoor we de afspraak hadden. BAM. We gaan gewoon doen waar we zelf in zin in hebben en we nemen de mensen daar mee naar toe. Het wordt mooi. We zijn blij. We omhelzen elkaar op de gang . Zijn werkpartners maken grapjes over het kopieer hok. Wij lachen. Thuis app ik hem nog een ideetje dat ik kreeg onderweg. Werkliefde. Al zeven jaar. Het kan.

De week dat ik met mijn lievelings bestuurders dames samen ansichtkaarten schrijf aan hun lievelingsdirecteuren. Gewoon met een pen. Inkt vlekken op onze vingers. Lieve dingen schrijven. Grappen maken over de Horse and Hunk kalender die wij zelf ook willen maken natuurlijk. Beetje lust in het onderwijs. We krijgen er zin in. Zin van. “Straks weer stomme dingen doen”, zegt een van hen. “Nu lekker dit”.

De week waar ik met mijn nieuwste lievelingsopdrachtgever linzensoep eet en boterhammen en we praten over de duizend dingen die in zijn hoofd rondgaan waardoor ie altijd weer een beetje in het rood terecht komt. En dan gewoon kwart over zes s’ ochtends achter zijn bureau zit. “Das beetje nie normaal”, zeg ik en we lachen. Zijn hart dat klopt voor zoveel dingen in zijn werk. Hij die gaat voor kinderen waar niemand anders voor gaat. “De Rest van Alles” noemen we zijn nieuwste project. Ons eerste project samen.

“Sommige mensen zeggen dit is het einde van de wereld, en daar begint het juist voor ons”, zo leer ik van hem. Weer iemand om van te houden. Mijn hart is groot genoeg. Er kan nog wel een lievelings bij. Nog eentje dan.

De week ook dat ik mijn garage een kadootje bracht. Een thee serviesje met oldtimers er op. Omdat ik zoveel van ze houd. En zij van mij. “Kijk. Van mijn lievelingsklant “, zegt De GarageMan tegen de ANWB meneer die binnen komt om ook een kop koffie te drinken en te hangen daar natuurlijk. Net als ik daar voor kom.

Uurtje met mijn GarageMan. En weer nieuwe dingen samen bedenken. Waarin we mijn wereld en die van de garage kunnen verbinden. Omdat ik dan ook lekker daar kan zijn. Gewoon voor mezelf. Na half uurtje komt ook de vrouw van de GarageMan binnen. Aanrijden in haar enorme Dodge. Knalrood is ie. En zij is blond. Ook dat klinkt heel Gooische vrouwen achtig. Ware het niet dat die auto haar bedrijf is waarin ze haar cliënten begeleidt. Mensen met niet aangeboren hersenletsel en hun gezin.

“Dat deed ik vroeger al jaren in een gewone zorg organisatie”, vertelt ze me aan de tafel in de garage waar we allebei met onze jas aan zitten omdat de kachel uit is omdat het te duur en onnodig is om de showroom te verwarmen. Het werk gebeurt immers in de werkplaats. Onze handen warmen we aan de koffiemok en aan de verhalen die we delen.

Ze vertelt verder. “Ik deed vroeger al wat ik nu deed, maar het werd steeds moeilijker en het ging me zo tegen staan die organisatie”. “ Zo erg, dat ik er een hernia van kreeg. Alle regeltjes. Al het organisatie gedoe. Het ging helemaal niet over mensen. En daarom stapte ik er uit. Samen met twee collega’s. We zijn met zijn drieën. Al acht jaar en we kiezen onze eigen manier van werken. We barsten van het werk. We hebben ook gewoon contracten met de gemeentes afgesloten. Zat ik daar in mijn eentje tussen al die grote jongens. Maar ik kreeg ze wel. Want ook de gemeente ziet dat wat wij doen uniek is en bijdraagt. Ik zorg voor mensen die ook echt “mijn mensen” zijn. Vaak jaren lang. We doen samen boodschappen. Omdat boodschappen doen leren is en werk. En zij hierdoor het leven weer oppakken. Het leven dat eerder voor hen stil stond. En dat doen we nu al acht jaar. Samen met zijn drieën. Iedereen zei dat we gek waren toen we begonnen. En nu willen mensen doen wat wij ook doen.” Maar ik hoef niet groter en meer. Dit is lekker precies goed allemaal.

En nu ga ik ff boodschappen doen zo. En ja natuurlijk doe ik ook mee straks met die leuke dingen die je bedenkt. De zaak wordt steeds leuker , ook dankzij de dingen die jij mee bedenkt, zegt ze tot mijn grote vreugde. Nieuwe energie. Plezier. Genieten. Allemaal samen.

Nieuw Organiseren, Zij heeft er nog nooit van gehoord natuurlijk. Ze doet gewoon waar haar hart voor klopt. Haar werk. Haar mensen. Net als ik. Net als al die lievelingsmensen deze week.

Ik lach en zeg dat ik het herken. Dat ik met mijn meesterlijke lievelingscollega’s ook al acht jaar samen optrek nu. Hoe heerlijk het is om te kunnen leven van en voor dat waar je hart voor klopt.

Lievelings. Lievelings.

“En. Vraagt mijn Lichtman nog eens. Deed je leuke dingen deze week”.

Als ik begin te vertellen merk ik dat ik bijna overstroom. Het is een beetje teveel voor een iemand om aan te horen dat besef ik ook wel. Ik denk aan mijn Giorgio die dan na 10 minuten zei:

“Hoo Stop Nee, ik heb al spijt van mijn vraag. Ga koffie zetten voor me. Snel”.

En dat deed ik dan.

En dus. Schrijf ik maar een stukje. Voor Nieuw Organiseren. Omdat het daar ook vol zit met lievelings. Met Ben en Chris en Thom en Fokke en heel veel Henken. Ook een nieuwe weer.

Liefde. Mijn gekozen woord voor 2016. Het gaat best goed…….

Advertenties