De dag van de Retoriek had dit jaar OVERGAVE als thema. Mijn verhaal ging over openhartig leven en zijn. Er werden tranen gehuild en gelachen. Allemaal tegelijk. Hieronder het verhaal dat ik voorlas.

Overgave is echt tot heel diep in je binnenste toelaten wat er op je af komt.

`dat was de zin die me vastpakte, toen ik op Google even het woord “Overgave” in tikte

Op 29 juni 2012 ben ik van een gelukkige vrouw ineens een Jonge Weduwe. Midden in ons gelukkig leven staat niet alleen zijn hart maar ook mijn wereld stil. Ik kon niet anders dan diep in mijn binnenste binnen laten wat er op mij af kwam. Dood. Rouw. Me overgeven aan Verlies. Verdriet. Mijn wereld ging dicht. Net als mijn hart. Of eigenlijk ging het open. Anders open dan ervoor. Die wereld van verdriet en rouw kent ook een wereld van licht en liefde en heel dichtbij alles zijn. Het maakt dat alles recht je hart in gaat. De bescherming is er af.. Als je kapot bent van verdriet, als je hart gebroken is, komt er ook iets binnen.

There is a crack in everything that is how the light gets in

Overgave. Gaat voor mij over open hartig leven. Ik koos het als woord voor dit jaar. Open hartig zijn. Mijn hart weer open stellen. Nadat het zo lang. Soort van dicht is geweest. Vanwege al het verdriet. Of eigenlijk was het toen ook open. Alleen gierde de dood er zo in rond. Dat ik toen nog niet besefte.. Dat het juist meer open was gegaan. Dat hart van mij.

Open hartig zijn

Ik heb niet zo’n moeite meer met overgave. Geloof ik. Ik geef me graag over. Laat voluit heel diep in mijn binnenste komen wat er op me afkomt. Leven. Werk. Mensen. Llefde. Lievelings. Ik geloof wel dat ik. Moeilijk maat kan houden. Nog minder goed dan vroeger zelfs. En toen ging ik al best wel hard. Ik ga er het. Liefst vol in. Het leven. De Liefde. Alles. Het ten volle aan

Je moet je niet zo overgeven aan je verdriet misschien. Zeiden mensen tegen me. Toen ik midden in mijn verdriet zat.Je moet jezelf er niet in verliezen. Terwijl ik alles was verloren. Ik begreep het niet. Ik wilde er juist midden in duiken. En het vol overgave om armen. Pijn. Tranen. Snot.. Er dwars door heen. En dat deed ik ook. Zonder rem. Vol overgave

Wij gaan op Berenjacht. Was het boek dat ik vroeger Alex voorlas. “We kunnen er niet boven over. We kunnen er niet om heen. We kunnen er alleen dwars door heen. Zwieperdezwiep door het wuivende gras. Met wapperende haren”.

Zo vol overgave ik de dood aan ging. Zo ga ik nu ook het leven aan. En de liefde. Overgave In iets. In iemand. En hoe Heerlijk dat weer is. Nieuwe Liefde. Lust. Ik lust er nog wel een paar. Maar ja. Misschien is dat net een beetje te openhartig. Dan weer. Hier in de kerk

Open hartig wil ik graag zijn en leven. Maar ja. Dat hart heeft natuurlijk wel. Een beetje. Een opdonder gehad. Ik sta nog een beetje verkeerd afgesteld. Grapte ik met mijn jonge weduwe vriendinnen. Toen we het samen hadden. Over de nieuwe stappen op het Liefdespad. Die ieder van ons. Op haar eigen manier weer zet. En hoewel je misschien zou denken van niet. Gaan de meesten van ons. Er toch vol overgave weer in. Het Leven. De Liefde. En veel meer zichzelf. Dan ze ooit waren. Wat voor een ander. Soms best ingewikkeld te hanteren is

Ik kan moeilijk doseren. En ik kan ook minder goed voelen. Wat goed is. Waarschijnlijk om dat het nu zoveel beter met me gaat. In de tijd dat ik alle zeilen moest bij zetten. Om mezelf overeind te houden. Wist ik precies hoe te doseren. Mijn primitieve zelf werkte perfect. Ik kon me overgeven aan mijn instinct wat me vertelde. Wat goed voor me was. Ik hoefde mezelf alleen maar binnen te laten komen. Nu ik me weer meer overgeef aan het Leven. Mijn hart open stel voor andere mensen. Voor andere dingen. Voor werk. Voor liefde. Mezelf wil verliezen. Verlies ik mezelf. En twijfel ik vaker of ik wel de juiste richting ga. Of laat ik wat andere mensen vinden. Weer meer binnen komen. Dan ik eigenlijk wil

Als je nou es wat dingen doet. Zonder dat je daarna je excuses hoeft aan te bieden. Zei mijn vader me ooit eens. Dat scheelt ook weer. Ja dacht ik. Goed plan. Maar ja. Het lukt me niet zo goed. En de laatste tijd vraag ik me ook vaker af. Of het wel goed voor me is. Als het me wel zou lukken. Om me meer in te houden. Om de rem wat vaker in te trappen. Ik wil liever leven zonder teveel rem. Ongeremd. Ineens voel ik wat dat woord betekent

Overweldigende openhartigheid. zou toch eigenlijk iets heerlijks moeten zijn. Toch we zijn het toch niet zo gewend. En ik zelf ook nog niet altijd. Hoe openhartig in het normale leven. Naar buiten toe te leven. Openhartig leven en zijn. Vorig weekend ging ik op stap. Met drie jonge weduwe vriendinnen. Blond zijn we en stralend. Je ziet er niks van. Je ziet niks aan ons. Of misschien juist ook wel. Want die stralende openhartigheid. Die delen we samen. En dat zien andere mensen ook. Zonder dat ze weten wat ons bindt. Natuurlijk

“Hebben jullie ook een man?” Vroeg een van de mannen van een heel voetbalelftal. Ons in de kroeg. Ja, zei Sanne met haar stralende lach. Wij hebben allemaal een man. Een dooie man. Dat werkte niet echt sfeerverhogend. Zeg maar. Haha. Wel voor ons trouwens. Wij bleven er bijna in. Huilen van het lachen. Dat is echt zo heerlijk. Als je jaren lang. Vooral Gehuild hebt van het huilen. Is je overgeven aan tranen lachen. Heeeeeeerlijk. Ook al vinden anderen. De grap dan ongepast misschien.

De ochtend aan het ontbijt. Toen onze kinderen met elkaar speelden. En de Nieuwe Liefde van een van ons. Een verdiend dutje deed op de bank. Keken wij foto’s van vroeger. Van toen het nog goed was. En toen het verkeerd ging. We hebben allemaal foto’s van onze mannen. Als kleine kinderen. Als jonge vaders. En dan in hun kist. Met onszelf en onze kinderen er naast. En daar kijken we dan naar. Naar die foto’s. Samen. En we laten het heel diep in ons binnenste, binnen dringen.

Het klinkt misschien gek zei ik. Maar soms mis ik die tijd van het begin. De tijd van de aller eerste tijd. Toen alles zo open was. Toen iedereen zo open was. Dat alles zo overweldigend was. Van verdriet. En ook van Liefde. Dat elke dag iedereen en alles diep bij je binnendrong. En dat de ruis van het -Gewone Gedraag je maar normaal leven. Heel ver weg was. Het lijkt soms, zei een van ons, of alles daarna oppervlakkiger is geworden.Die diepgang die er was. Die overgave. Die openhartigheid. Voluit elke dag weer aan gaan.. Weinig of geen rem op wat je voelt omdat het er gewoon IS. Ja zo was dat zeiden we tegen elkaar.

Ik verlang er ook nu naar. Ook Nu het Gewone Leven. De dood weer over heeft genomen. Om toch zo overweldigend. Vol openhartigheid te blijven leven. Om mensen aan je hart te drukken. Omdat je gewoon heel blij bent ze te zien. In plaats van te zeggen. Hee hallo hoe gaat ie vandaag

Leef alsof het hek open staat. Lees ik deze week in het nieuwe boek Kluitjesvolk Van Marianne Zwagerman. Ze schrijft over leven in het rubberen tegel paradijs. Over vinexwijken vol van huizen onder water. Over risicomanagement. Over regels. Over met zijn allen leven op een kluitje en jezelf vooral niet teveel laten zien. En je zeker niet zomaar over te geven.

“Net als geluk is moed geen keuze maar een besluit, schrijft ze. Niet meer leven met de rem er op. Maar leven alsof het hek open staat. Het vereist moed en dapperheid uit de kluit te breken”.

De dood doet je uit de kluit breken van Het Gewone. Heeft mij nog meer vrijheid gegeven. Geeft de kans om openhartig en vol overgave te leven. Heeft het hek geopend en de rem er af gehaald. Het is nog een beetje zoeken naar de snelheid die bij mezelf past. En ik ga er openhartig en vol overgave in. Met wapperende haren en stralende lach. Het leven, de liefde, werk, mensen, alles wat daarbij hoort vol overgave tegemoet.

Overgave aan het Leven. Heel diep laten binnendringen wat er op me af komt. Mijn hart open naar alles om me heen. Dingen laten stromen. Geen angst meer te verliezen. Om dat in Leven. En zelfs ook in de dood. De liefde altijd wint. En ik genoeg op mezelf en mijn eigen heid kan vertrouwen. Om ook nu en vandaag en morgen voluit openhartig te kunnen leven en zijn..

Ik wens behalve mezelf ook jullie een open hartig leven vol van overgave. Vandaag is weer een mooi begin. En morgen weer een nieuwe dag om het te oefenen.

Het Leven . Elke dag opnieuw.

 

 

 

 

 

 

Advertenties