Het zijn de eerste dagen van de vakantie. Heerlijk zeggen we steeds tegen elkaar. En dit was pas dag 1 !! Als we het uitspreken juicht het inwendig een beetje. Pas dag een!! En we zijn een maand!!

Een hele maand. Het voelt als een oneindigheid van lucht en zon en zee en strand en alles. We eten en drinken met oude bekenden en nieuwe vrienden. De vakantie strekt zich voor ons uit in tijdloosheid. Oneindige tijdloosheid. Oneindig veel ruimte om ons heen en voor ons uit. We komen langzaam in het ritme. Net als de trommels op het strand.

Een maand op onze camping is niet alleen vakantie meer maar wordt ook een beetje wonen. We maken geen deel uit van de voorbij gangers maar we horen bij de blijvers. Ik rijd over de binnendoor weggetjes naar de echte vlooienmarkt elke zondag. Ik weet waar de gaten in de weg zitten en stuur er soepel langs. De maandag na de zondag is ineens de dag waar we allemaal tegelijk de was doen en onze camping plaatsen cleanen. We zijn los van elkaar begonnen uit alle hoeken van Europa en gaan langzaamaan soort van synchroon leven. Er ontstaat een natuurlijk ritme. We koken samen aan de bbq. We praten over de entrecotes van vorige week.Over het optreden van morgen dat zo heerlijk weer de herhaling is van de afgelopen weken.

Waar je in het dagelijks leven last hebt van routine en patronen en er van alles aan doet om ze te doorbreken Zijn vakantie patronen juist heel heerlijk. Natuurlijke patronen en ritme dat je past. Niet opgelegd door iets of iemand. We deinen op het vakantie ritme zoals we s’ochtends vroeg doen op de golven van de zee in ons baaitje. Ik voel het : ik wil dat ook thuis straks. Mijn eigen natuurlijk ritme blijven volgen in leven leren en in werk. En (nog) meer plezier maken om dat werken heen.

Ik zie het hier ook aan de mensen die wel werken en op de camping staan. De koks en barmannen. De marktkraamverkopers en de chauffeurs. Ze werken en ze vieren feest. Het kan ook naast elkaar bestaan. Vooral ook wanneer je samen de open ruimte deelt en invult. Jezelf niet op sluit in je eigen huis of kantoor maar elkaar ontmoet buiten dat wat alleen van jou is. De lounge en de bbq hier op de camping zijn als pleinen in de stad. Ze zijn van iedereen en van niemand en daarom gebeurt het leven samen daar. Er zijn gesprekken en er is samen muziek. We dansen lachen praten zingen voor de mensen die hun verjaardag vieren: en huilen mee soms ook omdat er plaats is voor verdriet.Het is er allemaal.

Het leven hier lijkt zo samengebundeld en uitvergroot op het echte leven thuis. Zeker ook omdat de meeste mensen hier elk jaar komen. We zien onze kinderen opgroeien die ook deze zomer met elkaar optrekken in wisselende samenstelling. Ze trekken hun eigen plan hier op het terrein. Ze zijn er altijd bij. En ze zijn op zichzelf. Van welke leeftijd ze ook zijn. Ze gaan hun eigen gang. Hebben alle ruimte. En zo voelt het zelf ook. Alle ruimte voor alles. Ruimte in mijn hoofd en ruimte in mijn hart.

Vakantie. De zon schijnt en je voelt je vrei zo schreef Alex op een tekening hier twee jaar geleden.

Ik weet het weer omdat ook mijn facebookherinneringen allemaal over de camping gaan. De jaren komen samen. Analoog en digitaal.

Ruimte. Op een dinsdag zijn we ineens op de helft van de maand. De helft van de vakantie. Als een weegschaal die nog even wiebelt voordat ie doorslaat naar een kant. De tijd krijgt weer meer vat. De dagen lijken ook in al hun loomheid toch minder traag voorbij te glijden. We staan vroeger op en we gaan later naar bed om de tijd zo lang mogelijk te rekken.
We zwaaien mensen uit en we heten mensen welkom. Die we soms ook weer uitzwaaien. Want sommigen van hen zijn hier maar zo kort. En wij zijn hier oneindig.

Nu zijn we sinds gisteren aan onze laatste week begonnen. Ook de eerste blijvers beginnen weg te gaan. We gaan de eerste Laatste Keren in. Zoals de laatste dinsdagavond Ladies dance with THE big boss night. Met luid applaus bedanken we samen de DJ.

Wij kijken als we rondrijden naar de huizen die we willen kopen en we praten over volgend jaar. Maybe next year zeggen we tegen elkaar bij alles wat we weer niet gedaan hebben dit jaar en de plekken die we nog steeds niet hebben bezocht. Gelukkig blijft er genoeg over voor nog heel veel jaren

Oneindig veel

Er ontstaan steeds meer lege plekken op de camping en de gesprekken gaan vaker over thuis. Over ouders om naar terug te gaan en kinderen die we missen omdat ze er dit jaar niet bij waren.

Ik wil ook wel weer naar huis mam, zegt Alex want ik mis Charlie.

Nog een paar dagen. Dan gaan we

Zon zee lucht licht leven
En al die nieuwe ruimte
Die neem ik mee
Straks weer
Naar huis

Advertenties